Een 'Apple' voor de dorst

Het was al weer tien jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag.
Mijn oude buurman en nog volop in het ondernemerschap.
Gisteren stond hij, zoals altijd onverwacht, voor onze deur.

Uiteraard werd er gepraat over vroeger en hoen snel de tijd verandert.

"Wist je dat Apple heeft onderzocht wat de eerste levensbehoefte is van onze jeugd?"
"Vroeger hadden we altijd dorst," wist ik me wel te herinneren.
"Internet," antwoordde hij.
"Twee uur zonder internet en het begint al te kriebelen. Ze zijn er zo op ingesteld dat de dorst pas na 48 uur komt en het 'food' nog later."

Soms denk ik wel eens...20 jaar nog en dan stap ik eruit, maar zet die gedachte ook snel weer van mij af.
Want is het voor mijn generatie dan nog wel leuk, laat staan interessant om in deze wereld te leven?

Gisteren was ik op weg van de parkeergarage naar het ziekenhuis, per voeten.
Zoals gewoonlijk kom je dan mensen tegen.
Pratend, groetend en oplettend.
Gisteren was er maar een die oplette.
Zigzaggend baande ik mij een weg door een surrealistische wereld.
Mensen, met in hun hand een apparaatje, starend naar een schermpje en tikkend met een duim.
Was dat nou het Appletje voor de dorst?
Waren dat nou vrienden op Facebook en Hyves, nota bene een ziekenhuis verlatend waar je er toch vanuit gaat dat juist op die plek echte vrienden nodig zijn?

Ik haalde diep adem en slalomde door, vastbesloten om me er niet meer druk over te maken.
Een paar uur later verliet ik het hospitaal met m'n hand in het verband.
Onbewust moest ik grijnzen.....daar had Apple geen rekening mee gehouden.