Kloppen op de hemelpoort

Petrus, Petrus...mag ik binnenkomen?
Ik hoor een gestommel achter de zware eikenhouten deur en als ik me niet vergis een vloek.
Het gerammel van sleutels en dan verschijnt het grimmige gezicht van Petrus om de hoek.
"Jij hier?" klinkt zijn zware stem.
" Beter laat dan nooit, Peter."
"Je komt er niet in ventje."
Precies zoals ik het me had voorgesteld. De hooghartige discipel van Jezus maakt misbruik van zijn positie, zijn functie. Het is in de hemel al geen haar beter, denk ik dan.
Hier zweef ik, tussen de aarde en de hemel, Voelt goed.
Het is lekker rustig hier.Geen autoriteiten die mij vertellen wat ik moet doen.
Geen deurwaarder, geen dominee.
In mijn hoofd rijst een plan.
Nogmaals klop ik op de poort en roep Petrus.
Dit keer klinkt er een zware vloek en met een enorme zwaai gaat de deur open.
Ik grijp Peters arm en trek hem tussen hemel en aarde.Hij verdwijnt in het zwarte gat.
Voorzichtig glip ik naar binnen en doe de deur achter mij dicht.
"Jezus, waar bent u?"
"Tweede deur links is het toilet." klinkt het vanuit de verte.
"Het is hier al geen haar beter," denk ik dan......

Streng zijn!

Streng zijn, wat is dat verrekte moeilijk.
Vooral tegen een meisje van amper vier turven hoog, die dan een smoeltje trekt van 'was ik dat?'
Dat zelfde meisje, die een minuutje later haar vlijmscherpe tandjes in mijn been zet en dan weer datzelfde smoeltje te voorschijn tovert.
Dan is de tijd gekomen om in te grijpen. Pedagoog papa zal er eens flink doorheen vegen, met mij valt niet te spotten. Op het moment dat ik op sta, is ze alweer weg, watervlug. Krijsend van plezier vliegt ze haar zus om de hals die haar vanzelfsprekend beschermt. Moedeloos zak ik op de bank en doe of ik ga huilen.
Het werkt. Wis en waarachtig. Ze tuint er in.
Vol van medeleven kruipt ze op mijn schoot en nestelt zich in mijn armen.
'Papa toch... you're a fool to cry....

Who'll stop the rain?

Vanavond, acht uur journaal...
Aluminiumfabriek in Zeeland vraagt faillissement aan..600 werknemers op straat..

Na 33 jaar gewerkt te hebben voor zijn baas krijgt Arnold vandaag een brief. En wat voor een! Arnold is niet meer nodig. Ooit dacht hij dat hij niet te vervangen was. maar nu, zomaar, de laan uit.
Hij vraagt de hulp van zijn buurman, een onderwijzer, die gestudeerd heeft en die hem het onfortuinlijke nieuws brengt.
: Je ligt er uit, jongen, de klootzakken hebben je niet meer nodig."
"Wat bedoel je, Kees?"
"Dat heet ontslag."
Arnold denkt aan zijn vrouw Louise en zijn kleine meid Anneke.
"We gaan toch vuurwerk kopen, papa?'

"Morgen krijg ik een knikkerbaan, he, pap?'

De tranen rollen over zijn wangen.
Hoe lang is het geleden dat hij gehuild heeft?
Zijn ogen staren mistroostig naar de stapel brieven.
De klootzakken. Kees zei het in twee woorden.
Vierentwintig uren later zit Arnold in de cel, van het politiebureau.
Zijn eer is gered.
Anneke en Louise hebben vuurwerk.
En een knikkerbaan,
Gegapt bij de Action, was niet zo moeilijk.
Morgen zou hij weer thuis zijn, bij Louise en Anneke en de wereld was doodgevallen.
Nooit meer werken voor een baas...
Ik, Arnold, ga door, tot in het einde der dagen, want, ik Arnold, houd van Anneke en Louise, tot in het einde van de wereld....

Vrede op aarde? Durf er niet aan te denken.

Met lede ogen kijk ik naar mijn eigenhandig gebouwde kerststal, die in korte tijd is volgestouwd met knuffels en lego.Hier en daar steekt er nog een arm en been uit van een goede herder, maar het kind Jezus is ten onder gegaan in de strijd. Te klein nog, waarschijnlijk.
Het tafereel oogt in de verste verte niet op wat het zou moeten uitdragen. Vrede op aarde.
Het is al 2000 jaar oorlog.

Is het misschien tijd voor de introductie van een nieuw werkwoord?
Wat denkt u van 'vrede?'
"Wat ben jij aan het doen?"
"Ik ben aan het vreden."
Hoe braaf we ook zijn opgevoed, het boefje komt altijd een keer naar boven
Met een zucht sta ik op, loop naar de schuur om een beugelzaag te halen en stap in mijn Opeltje.
"Zo, nu nog even naar het bos om een boompje te halen."
"Het is tenslotte bijna Kerstmis."