Kloppen op de hemelpoort

Petrus, Petrus...mag ik binnenkomen?
Ik hoor een gestommel achter de zware eikenhouten deur en als ik me niet vergis een vloek.
Het gerammel van sleutels en dan verschijnt het grimmige gezicht van Petrus om de hoek.
"Jij hier?" klinkt zijn zware stem.
" Beter laat dan nooit, Peter."
"Je komt er niet in ventje."
Precies zoals ik het me had voorgesteld. De hooghartige discipel van Jezus maakt misbruik van zijn positie, zijn functie. Het is in de hemel al geen haar beter, denk ik dan.
Hier zweef ik, tussen de aarde en de hemel, Voelt goed.
Het is lekker rustig hier.Geen autoriteiten die mij vertellen wat ik moet doen.
Geen deurwaarder, geen dominee.
In mijn hoofd rijst een plan.
Nogmaals klop ik op de poort en roep Petrus.
Dit keer klinkt er een zware vloek en met een enorme zwaai gaat de deur open.
Ik grijp Peters arm en trek hem tussen hemel en aarde.Hij verdwijnt in het zwarte gat.
Voorzichtig glip ik naar binnen en doe de deur achter mij dicht.
"Jezus, waar bent u?"
"Tweede deur links is het toilet." klinkt het vanuit de verte.
"Het is hier al geen haar beter," denk ik dan......

Streng zijn!

Streng zijn, wat is dat verrekte moeilijk.
Vooral tegen een meisje van amper vier turven hoog, die dan een smoeltje trekt van 'was ik dat?'
Dat zelfde meisje, die een minuutje later haar vlijmscherpe tandjes in mijn been zet en dan weer datzelfde smoeltje te voorschijn tovert.
Dan is de tijd gekomen om in te grijpen. Pedagoog papa zal er eens flink doorheen vegen, met mij valt niet te spotten. Op het moment dat ik op sta, is ze alweer weg, watervlug. Krijsend van plezier vliegt ze haar zus om de hals die haar vanzelfsprekend beschermt. Moedeloos zak ik op de bank en doe of ik ga huilen.
Het werkt. Wis en waarachtig. Ze tuint er in.
Vol van medeleven kruipt ze op mijn schoot en nestelt zich in mijn armen.
'Papa toch... you're a fool to cry....

Who'll stop the rain?

Vanavond, acht uur journaal...
Aluminiumfabriek in Zeeland vraagt faillissement aan..600 werknemers op straat..

Na 33 jaar gewerkt te hebben voor zijn baas krijgt Arnold vandaag een brief. En wat voor een! Arnold is niet meer nodig. Ooit dacht hij dat hij niet te vervangen was. maar nu, zomaar, de laan uit.
Hij vraagt de hulp van zijn buurman, een onderwijzer, die gestudeerd heeft en die hem het onfortuinlijke nieuws brengt.
: Je ligt er uit, jongen, de klootzakken hebben je niet meer nodig."
"Wat bedoel je, Kees?"
"Dat heet ontslag."
Arnold denkt aan zijn vrouw Louise en zijn kleine meid Anneke.
"We gaan toch vuurwerk kopen, papa?'

"Morgen krijg ik een knikkerbaan, he, pap?'

De tranen rollen over zijn wangen.
Hoe lang is het geleden dat hij gehuild heeft?
Zijn ogen staren mistroostig naar de stapel brieven.
De klootzakken. Kees zei het in twee woorden.
Vierentwintig uren later zit Arnold in de cel, van het politiebureau.
Zijn eer is gered.
Anneke en Louise hebben vuurwerk.
En een knikkerbaan,
Gegapt bij de Action, was niet zo moeilijk.
Morgen zou hij weer thuis zijn, bij Louise en Anneke en de wereld was doodgevallen.
Nooit meer werken voor een baas...
Ik, Arnold, ga door, tot in het einde der dagen, want, ik Arnold, houd van Anneke en Louise, tot in het einde van de wereld....

Vrede op aarde? Durf er niet aan te denken.

Met lede ogen kijk ik naar mijn eigenhandig gebouwde kerststal, die in korte tijd is volgestouwd met knuffels en lego.Hier en daar steekt er nog een arm en been uit van een goede herder, maar het kind Jezus is ten onder gegaan in de strijd. Te klein nog, waarschijnlijk.
Het tafereel oogt in de verste verte niet op wat het zou moeten uitdragen. Vrede op aarde.
Het is al 2000 jaar oorlog.

Is het misschien tijd voor de introductie van een nieuw werkwoord?
Wat denkt u van 'vrede?'
"Wat ben jij aan het doen?"
"Ik ben aan het vreden."
Hoe braaf we ook zijn opgevoed, het boefje komt altijd een keer naar boven
Met een zucht sta ik op, loop naar de schuur om een beugelzaag te halen en stap in mijn Opeltje.
"Zo, nu nog even naar het bos om een boompje te halen."
"Het is tenslotte bijna Kerstmis."

Listen to your heart

Ik  luister naar mijn hart en spits mijn oren

Het is woensdagmiddag en weer valt het me op dat ik de geluiden mis van spelende kinderen
We hebben een prachtige speelweide maar kinderen, ho maar.Ik zie ze wel, als ik door de straatjes wandel.
Het zijn de fel oplichtende beeldschermen van de televisies en computers, waarin de silhouetten van hun koppies zichtbaar zijn. Het weer is prachtig, het zonnetje schijnt en vanuit onze achtertuin kijk ik drie kilometer ver, waar ik de huizen van Briltil kan zien. Kraakhelder is het, een geweldige dag om buiten te zijn en opnieuw bekruipt mij een gevoel van onbegrip.
Waarom zitten al die kinderen binnen? Ben ik al zo antiek, een nostalgisch begrip in een moderne tijd?

Ik luister naar mijn hart en trek mijn legerjas aan.

Naar het bos, een uurtje naar Nienoord?
Het voorstel wordt enthousiast ontvangen door mijn vrouw en dochtertje.
Een half uurtje later wandelen we, vergezeld van onze stabij Tommie, het meest eigenwijze dier dat ik ooit heb ontmoet, over de smalle bospaadjes van het schitterende landgoed.
De geur van modder en rottende bladeren prikkelt onze neuzen en een gevoel van vroeger overvalt ons.
Altijd waren we buiten, nooit in de huiskamer, want buiten is het leven, daar zijn wij de natuur, zoals het hoort.
Binnen zijn is om te warmen en te slapen, een dak boven het hoofd.

Ik luister naar jouw hart en het is tijd om te gaan slapen.

Het is avond en mijn vrouw en ik drinken een welverdiend glas wijn. We praten de dag nog eens door, het was een goede dag geweest. De kinderen zijn boven op hun kamers, uiteraard gewapend met pc, psp, laptop, gsm, playstation, of wat dan ook. Grootverbruikers in een digitale wereld. Handjes zonder eelt, handig met knopjes, maar niet geschikt voor het hanteren van gereedschap. De loodgieter, de timmerman en de metselaar sterven uit.  Het is niet anders. De tijd zal het leren.

Listen to your hearts

Eerbetoon aan mijn broer Ben

"Wat is dat dan veur'n  ding?"
Kuj doar met vleeg'n?"
Het waren de reacties van boeren, dorpsbewoners en toevallige passanten, toen mijn broer Ben zijn 'ultralight' parkeerde, ergens op een maisveld in Volthe.
Hij had het eindelijk voor elkaar. Een vergunning, afgegeven door de burgemeester van Weerselo, de goedkeuring van de eigenaar van Havezate het Everloo en de communicatie met vliegbasis Twente.

'Vliegen als een vogel, vrij zijn als een vogel."  

Geboren als een vliegenier en gestorven als een piloot, het vliegen zat hem in het bloed.
Al op jonge leeftijd droomde Ben over Northrops, Cessna's en Piper Cups.
Het werd de ULM, die hij, als eerste Nederlander, importeerde uit de Verenigde Staten.

Een droom kwam uit.
Duizenden toeschouwers keken hun ogen uit, toen hij over de dorpen en landerijen van Twente vloog.
Een grote bromvlieg vloog voorbij. Sensatienieuws op het platteland. Maar waar de een succes heeft, heeft de ander er moeite mee.

Een paar jaren later, toen Ben zijn vliegende grenzen had verlegd naar het Groningse Stadskanaal, werd zijn tweede droom werkelijkheid. Op het groene vliegveld, pronkte een glimmende Trike, die de harten van de   vliegeniers sneller deed kloppen.
Tot in zijn laatste dagen bleef Ben vliegen, elke seconde en ieder uur dat hij zich goed voelde zweefde hij onder, tussen en boven de wolken.

Nu, vele jaren later, hoor ik nog vaak het unieke geluid van een overvliegende bromvlieg.
Dan richt ik mijn ogen naar de hemel en steek mijn hand even omhoog.
"He broer, nog steeds aan het vliegen?" "Het ga je goed!"

Frank

De hengelbouwer uit Enumatil

Het is het dorpje Enumatil in Groningen, met pakweg 500 inwoners, waar Martin een nieuwe draai aan zijn leven heeft gegeven.

Na jaren gewerkt te hebben in het proces van de productie, waar voor de oudere en meest ervaren arbeiders steeds minder plek is, heeft hij nu zijn zinnen gezet op het  bouwen van vishengels.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik er de ballen verstand van heb, maar het, aan de andere kant best interessant vind. Dapper ook, want bij het opzetten van een eenmansbedrijf komt wel het een en andere om het hoekje kijken.

Zelf is Martin een fanatieke sportvisser, een pionier van het viswater, want vaak is hij te ontmoeten in het buitenland, om daar zijn geluk te beproeven. Met name Zweden is een favoriet land van Martin, die de achternaam 'de Vries' met zich meedraagt. Over Martin kan ik veel schrijven, maar ga ik niet doen.

Ik heb hem leren kennen en zo ken ik hem nog steeds als een goede en behulpzame buurman en laat dat ook zo blijven.

De lente is in zicht, nieuw leven is op komst, het visseizoen komt er aan, jonge frisse vissen spartelen in het water en wat is nou mooier dan met een nieuwe hengel te beginnen?

Voor de liefhebbers van de vissport en dan doel ik met name op de 'vlieghengels' ( ultralicht), die van de vakkundige hand van Martin de Vries rollen, verwijs ik hen met alle plezier naar de hier onder staande link.

website Martin de Vries

www.alfarodbuilding.com