zigzagzager: Kerst met Jezus is vrede

zigzagzager: Kerst met Jezus is vrede: "Heer, spreek slecht een woord en ik ga naar cafe Ossevoort." Hij bulderde van het lachen, die Jos en keek triomfantelijk om zich ...

zigzagzager: Kerst met Jezus is vrede

zigzagzager: Kerst met Jezus is vrede: "Heer, spreek slecht een woord en ik ga naar cafe Ossevoort." Hij bulderde van het lachen, die Jos en keek triomfantelijk om zich ...

Kerst met Jezus is vrede

"Heer, spreek slecht een woord en ik ga naar cafe Ossevoort." Hij bulderde van het lachen, die Jos en keek triomfantelijk om zich heen of hij er nog een paar op zijn hand had.De mannen stonden achter in de katholieke kerk tijdens de nachtmis en een enkeling draaide zijn ogen beschaamd naar de rode plavuizen De brutale ogen van Jos ontmoetten die van een oudere dame die even bestraffend achterom keek en toen draaide ook hij zijn ogen weg.Jos wist dat het kerkvolk zich afvroeg wat die gasten daar achter in de kerk hier te zoeken hadden en eigenlijk moest ook hij dat antwoord schuldig blijven. Het was zijn leefstijl dat hem vervreemdde van de mensen uit het dorp.De zucht naar drank en de honger naar vrouwen hielden hem ver weg van een intieme band met de Heer want het waren niet de voetsporen van Jezus die hij volgde.Hij zweefde in het grijze, tussen goed en slecht en leefde als zovelen deden, niet oprecht. "Kerst met Jezus is sober." De woorden van de pastoor hadden zijn aandacht getrokken. Vaak was het een donderpreek die de kerk deed schudden maar deze keer niet. Zijn woorden hadden zacht geklonken. Niet beschuldigend zoals de mensen gewend waren en de stilte in de enorme kerk was beklemmend.Honderden ogen staarden naar de voorganger en wachtten op zijn volgende woorden die maar niet kwamen. Over de hoofden heen keek ook Jos naar de predikant en zijn gedachten gingen naar zijn koelkast, afgeladen vol met flessen bier en overbodig voedsel. Plotseling werd hij opgeschrikt door een paar schuifelende voeten die voor hem langs passeerden.Het was een kleine krom gebogen vrouw met een hoofddoek die omhoog keek en zijn ogen zochten. Jos zag haar gerimpelde gezicht, haar tandenloze mond en koolzwarte uitdrukkingsloze ogen.Waarom had zij juist hem aangekeken en niet de anderen? Het zweet brak hem aan alle kanten uit en het gevoel dat iedereen naar hem keek begon te overheersen. Bibberend trok hij de zware eikenhouten kerkdeur open en rende naar buiten de koude vriesnacht in.Plotseling, in de zwarte nacht, doemde het beeld van Moeder Maria met het kindje Jezus op haar arm voor hem op. Het was een onbekende kracht die hem stopte.Daar stond hij, de veertiger, ongehuwd en kinderloos, verloren in een nacht op een wereld vol met gevaren. Weer was het die zelfde kracht die hem deed knielen voor het Mariabeeld en als vanzelf prevelde Jos een gebed. Een schietgebedje leek het wel alsof het zijn laatste kans was. Naast hem knielde het oude vrouwtje met de hoofddoek en dit keer straalden haar ogen van geluk.Het gevoel dat zich dit keer van Jos meester maakte was een gevoel van warmte, vrede leek het wel. Onbevangen nu keek hij omhoog naar de miljoenen sterren die naar hem twinkelden en hij stak zijn beide vuisten omhoog.Hij voelde een kleine warme hand die hem vastpakte en gedwee liep Jos met de oude dame terug naar de kerk. Nu voelde hij zich vredig, hij was tevreden. Hij had er vrede mee.Alles wat hij nog wilde was maar een ding. Vrede! Frank

zigzagzager: De hengelbouwer uit Enumatil

zigzagzager: De hengelbouwer uit Enumatil: Het is het dorpje Enumatil in Groningen, met pakweg 500 inwoners, waar Martin een nieuwe draai aan zijn leven heeft gegeven. Na jaren gewe...

zigzagzager: Met Jezus achterop

zigzagzager: Met Jezus achterop: Op de fietse noar Spanje, Santiago de Compostela. Dertig jaar geleden zouden we krom hebben gelegen van het lachen, beugeltje bier er bij, ...

Met Jezus achterop

Op de fietse noar Spanje, Santiago de Compostela.
Dertig jaar geleden zouden we krom hebben gelegen van het lachen, beugeltje bier er bij, gitaartje, kampvuurtje...
Maar jaren komen en gaan weer snel voorbij en met die jaren komt ook het verstand, riepen ze vroeger en roep ik nu. Zoals ieder mens ontkom en ontkwam ik niet aan zonden, maar ook woede door het onrecht dat mij werd aangedaan. Dat is het lot van de mens waarvan die ene weer overeind krabbelt en een andere er aan onderdoor gaat. Het is knokken voor de jongens en meisjes van de generaties die met discipline zijn groot gebracht en nu hoofdschuddend kijken naar de zwakkeren die niet bij machte zijn de verleidingen te weerstaan.

 Maar door het fatsoen en de kracht om tevreden te kunnen zijn, zal die generatie overleven.
 Facebook is leuk en Twitter handig, maar zijn gevaarlijk verslavend en zullen geen rust brengen dat een mens zo hard nodig heeft.
"Put that shit away and listen to my music, my message," roept Passenger vaak tijdens zijn optredens en soms bijna wanhopig.

Ik heb geen mobiele telefoon, dus fiets ik het volgend voorjaar naar Spanje. Waarom? Voor wie? Voor mezelf natuurlijk, want dat is wat een gezonde egotripper moet doen op een leeftijd van 54 jaren.
Helemaal alleen? Natuurlijk niet! Ik fiets met Jezus achterop mijn bagagedrager en Hij zal mij de weg wijzen en misschien wel een duwtje geven,af en toe. Want daarin geloof ik. Het verstand van een mens kan veel, te veel, soms. Het is de kunst om dat verstand simpel te laten functioneren en het zo te houden, want daar ligt de kracht. met Jezus achterop. En nu ik toch ga fietsen, fiets ik voor het project "jeugdreuma." van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Dus wie nog een paar centen kan missen....!?

Frank
www.vriendenwkz.nl/steun-vrienden-wkz-/jouw-actie/

zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben

zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben: "Wat is dat dan veur'n  ding?" Kuj doar met vleeg'n?" Het waren de reacties van boeren, dorpsbewoners en toevallige...

zigzagzager: Visioenen van de hemel

zigzagzager: Visioenen van de hemel: Waanbeelden in onze hoofden, meestal als we slapen. Lelijke dromen, nachtmerries, ongegronde angsten. De angst voor de angst, zegt de psych...

                                      Een generatie sterft uit

Langzaam drongen zijn woorden tot mij door, van heel ver kwamen ze, van de zeventiger jaren?  Nederland-Argentinie, of was het toch weer Duitsland? Een autoloze zondag, of was het Ruud Lubbers? Nee, ik weet het weer, het was op de steiger, twaalf meter hoog, over één plank kruide ik, omdat er niet meer waren..

“Het besef is er, meneer, maar ik accepteer het nog niet, ik wil er nog niet aan. De momenten die ik beleef worden steeds sterker, de herinneringen aan tijden die nooit meer terug zullen komen. De generatie van jongens en meisjes, uit de jaren vijftig en zestig,

het zijn de ‘laatste der Mohikanen,’ meneer, de strijders voor het volk en vaderland met opgestroopte mouwen, mannen met baarden, dolle Mina’s, strijdend voor gelijke rechten.

Ik ben er ook een van, nee, geen Mohikaan of Mina, ha ha, een timmerman ben ik, meneertje.”

Verbaasd keek ik op van mijn tijdschrift en keek naar de man aan de overkant in de wachtkamer. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een bezoekje had gebracht aan de huisarts en het drong tot mij door dat daar altijd wel iemand was met behoefte aan een praatje. Er parelden zweetdruppels op het dikke rode hoofd van mijn generatiegenoot, dat kaal was van boven en grijzend aan de slapen. Zijn ronde buik stak door het veel te strakke pak naar buiten en het geheel oogde nogal ongezond. Het was de manier waarop hij naar me keek waarom ik zijn blik niet los kon laten. Het vuur straalde uit zijn ogen, het was een schreeuw om aandacht, of hulp misschien?  

“Heeft u ook kinderen?’

Mijn vraag was er uit en alleen onze lieve Heer zal weten waarom ik het vroeg.

Het was de spijker op die timmerman zijn kop, een klap uit 1968, Joe Frazier, denk ik.

De beste man schoot overeind, zijn ogen twinkelden en ik kon mij zelf wel voor de kop slaan.

Maar hoe dan ook, de vraag had wel geneeskrachtig gewerkt en even leek het alsof ik weer terug was in mijn goede oude ziekenhuis het Heil der Kranken.

“Vier meneer, met van die rottige telefoontjes, allemaal meiden, luie pubers met puisterige wangetjes en korte lontjes, u weet waar ik over praat, toch, overbuurman?”

Na een hele diepe ademhaling en een kuch opende ik mijn mond om de man zijn erkenning te geven. Op dat moment hoorde ik de klik van een deur en verscheen dokter Bernhard op het toneel. Yes! Hij was een heel grote man met de perfecte glimlach en gitzwarte haren..

“Meneer van Stavast!”

Het was alsof mijn overbuurman de zoveelste schop onder zijn kont kreeg, de reactie van een bouwvakker op zijn baas en ik moest een glimlach onderdrukken.

Zijn woorden galmden nog na in mijn bovenkamer. Ergens had de goede man wel gelijk, maar de hele kudde over één kam scheren ging te ver. Per slot van rekening leven we nu eenmaal in de grofmazige cultuur. Zijn woorden bewezen weer eens te meer dat ieder huisje zijn kruisje draagt.

“The times they are changing’ geldt ook voor onze jongeren, toch overbuurman?”

Frank Oude Hassink 

In de hemel is geen bier

"Komt Tommie ook in de hemel, pap?"
"Zou hij wel willen, Ilse, maar ik weet niet of honden daar wel mogen komen.
"Is de hemel onder de grond?"
"Dat denk ik niet, want als je flink door graaft, ben je zo in China."
"Australie, pap en kan ik in de hemel ook cupcakes bakken?"
"Vast wel."

In de korte stilte die was gevallen, keek ik naar mijn vijfjarige dochter en haar blauwe ogen stonden ernstig.
Met een handige beweging gooide ze haar lichtblonde haren achterover en staarde ze naar het plafond. Prachtig om te zien hoe zij al op jonge leeftijd in staat was om een stilte te gebruiken.Haar sprekende ogen vertelden mij hoe haar gemoedstoestand was, maar ook vertelde ze met heel veel woorden korte verhalen..gelukkig maar.Een intelligente kleuter op haar weg naar het meisje van haar dromen met heel veel vragen die haar pad doorkruisten.

"Is er in de hemel ook bier. pap?"
"Hoezo. Ilse?"
"Ha, wat een domme vraag!"
"Op marktplaats kun je heel veel slimme papa's kopen,"
"Die is nog dommer, je weet best wel wat ik bedoel,"
"Je bedoelt  zeker of Jezus zo af en toe een juttertje of een biertje drinkt,"
"Nee, of jij een borrel mag drinken in de hemel,"
"Ik denk niet dat er borrels in de hemel zijn."

Opnieuw een stilte en deze keer prikten haar ogen in de mijne en las ik wat onrust.

"Kan ik in de hemel ook vergeten wat ik denk?"
Nu was het mijn beurt om de stilte te gebruiken en mijn grijze cellen aan het werk te zetten.
Waarom zo'n vraag?
Maakte de onschuld nu al plaats voor de zorgen?
Er bekroop mij een unheimlisch gefuhl en wist ik dat mijn antwoord geruststellend moest zijn.
"Je kunt alles vergeten wat je denkt."
Ik had geantwoord met de vastberadenheid van een stoere pap, haar rots in de branding, de timmerman en de automonteur, de piloot en de tandarts, de man die op aarde bier drinkt , omdat er in de hemel niets te koop is.
Frank

zigzagzager: Boer Vader en de bevende bodemVader Staat heeft no...

zigzagzager: Boer Vader en de bevende bodemVader Staat heeft no...: Boer Vader en de bevende bodem Vader Staat heeft nooit genoeg  » Boer Vader en de bevende bodem door  FrankOude Hassink  op 27 M...

Boer Vader en de bevende bodem

Vader Staat heeft nooit genoeg » Boer Vader en de bevende bodem

door FrankOude Hassink op 27 March 2014

De nacht was bijzonder geweest, bizar en angstaanjagend, waardoor het gezin Vader in de naam van de NAM, in aanraking was gekomen met het alom gevreesde fobie angst en fenomeen aardbeving. De boerderij had staan schudden op zijn oude fundamenten toen de boer zijn vrouw en kinderen als een bezetene naar buiten had geschreeuwd. De zoveelste beving in een betrekkelijk korte tijd en weer in het holst van de nacht. Met de armen om elkaars schouders hadden ze staan kijken of de muren het zouden houden. Voor de dieren zou het einde vreselijk zijn, mocht de boerderij instorten.
Bij het eerste daglicht zat het gezin gezamelijk aan de grote keukentafel en het was stilte dat overheerste. Vader zat rechtop, met zijn armen over elkaar geslagen en keek naar zijn vrouw Annie, met wie hij al ruim dertig jaren zijn liefde en leed deelde. Haar blondgrijze haren hingen verwilderd over haar uitstekende jukbeenderen en haar grijsblauwe ogen staarden door het keukenraam naar buiten. Ogen die glinsterden van woede en wilskracht. Soms vreesde Vader het ouder worden, de naderende dood, maar een blik naar zijn vrouw en kinderen bezorgde hem weer de nodige levensadem.
Met zijn handen in zijn zakken slenterde hij naar buiten, over het geplaveide erf naar het zandpad dat zijn weilanden scheidde. De ochtend was mooi en zoals altijd dankte hij de Heer voor de nieuwe dag, dat hij maar mocht bruisen van energie en dat die vervloekte bevingen maar mochten ophouden, hoewel hij diep in zijn hart besefte dat dat niet ging gebeuren.
Vader staarde over het groene land en de beelden die zijn gedachten beheersten bezorgden hem een warm gevoel. Hij zag zijn vader en grootvader achter de ploeg met daar voor de Belgische knol, oersterk en niet kapot te krijgen. Oma wiedde het onkruid in de moestuin en tante Marja plukte de bonen. Tevreden mensen met een taak in het leven, dankbaar profiterend van de rijke aarde en de overvloedige melk die de koeien hen schonken.
Plotseling werd Vader bevangen door een razernij die hij maar moeilijk kon beheersen en hij wist waar het vandaan kwam. Het was de naderende ondergang. notabene veroorzaakt door zijn eigen vaderland. De hebzucht van Vader staat. onverschillig over het lot van de boeren en burgers. Het einde van een   familiebedrijf en een generatie van landbouwers. Politici, vergiftigd door de EU, hadden geen hart meer voor het volk en vaderland en ergens vertelde hem een stem dat deze strijd oneerlijk en onoverwinnelijk was.
Eenzaam en vol van verdriet keek hij naar de blauwe hemel en strijdlustig als hij was, zwaaide hij met zijn vuist naar Jezus Christus, waar die ook mocht zijn. "Vadertje, waar bent u?"
"Vadertje waar bent u, Vadertje waar bent u, Vadertje wa...............?" De stem galmde over het land en het water en Vader hoorde engelen zingen. Hij beefde over zijn hele lichaam en een enorme kracht maakte zich de meester van hem. Een kracht die hem riep..."Vadertje waar bent u, Vadertje waar bent u?" "Hier ben ik verd...., maar net op tijd slikte hij de vloek weer in. Als een jonge hengst sprong hij overeind en rende naar zijn boerderij. Hij omhelsde Annie en fluisterde een paar woorden in haar oor.
Bij het kleine en eenvoudige Christusbeeld in de achterkamer zaten Vader en Annie geknield, ieder met eigen gedachten. Buiten bereikte de zon het hoogste punt en scheen haar licht over de akkers en boerderijen. Ergens klonk een lied van een vogel en de mensen herkenden de melodie.
We shall overcome, we shall overcome, we shall overcome someday.
Deep in my haert, I do believe that we shall overcome some day
Frank

zigzagzager: Een 'Apple' voor de dorst

zigzagzager: Een 'Apple' voor de dorst: Het was al weer tien jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Mijn oude buurman en nog volop in het ondernemerschap. Gisteren stond hi...

zigzagzager: Het verlies van een Hollands hart

zigzagzager: Het verlies van een Hollands hart: Eerlijk is eerlijk en ik zeg het telkens weer, hardop. Nederland is rijk geworden door slavenhandel en diefstal en door de eeuwen heen is...

zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben

zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben: "Wat is dat dan veur'n  ding?" Kuj doar met vleeg'n?" Het waren de reacties van boeren, dorpsbewoners en toevallige...

zigzagzager: Ja Poetin, nee Poetin

zigzagzager: Ja Poetin, nee Poetin: Niet met de deuren slaan.. Ja Poetin, nee Poetin.. Niet op de stoelen staan,, Ja Poetin nee Poetin Denk aan de buren,, Ja Poetin, nee P...

Ja Poetin, nee Poetin

Niet met de deuren slaan..
Ja Poetin, nee Poetin..
Niet op de stoelen staan,,
Ja Poetin nee Poetin
Denk aan de buren,,
Ja Poetin, nee Poetin
"t Zijn dunne muren..
Ja Poetin, nee Poetin

Poetin, Poetin en steeds maar weer Poetin.
Is Marc Rutte een homo? Een vraag die ik steeds vaker hoor en waarom eigenlijk? Nou ja,,,dat antwoord moet ik schuldig blijven, maar nu je het toch vraagt..ik denk het eigenlijk wel, want nog nooit heeft een Nederlandse minister zoveel moeite gedaan om voor de rechten van de geplaagden op te komen. De homo lijkt wel zijn wapen, zijn campagnevaandel, zijn mascotte en kaars in de processie. Marc Rutte begeeft zich op glad ijs. Hij misbruikte de Olympische Spelen door Nederland te promoten als het land van de homo's. Hij provoceert de Russen, praat de onwettelijke praktijken van Greenpeace zuiver en leeft in de waan dat Nederland militair erg belangrijk is. Hij is trots op abortus en euthanasie, kortom..hij spoort niet, want hij vertoont de symptomen van een psychopaat in ontwikkeling.

En Poetin dan...? zou Marc dan jankend vragen.
Ja Poetin, die heeft Rusland en wapens en binnenkort de Krim en Poetin wil geen schreeuwers, arrogantjes, geen abortus en euthanasie, asootjes, overvallers, allochtonen, want Poetin wil orde in zijn land en geen VVD omdat Poetin een man is van zijn volk dat geen honger mag lijden en dus geen voedselbanken nodig heeft en Poetin respecteert hard trainende sportmensen en staat niet als een mongool te juichen en met schele ogen in een camera te loeren en wat hij helemaal niet zou doen is aardgas onder de stoelen van zijn volk wegzuigen om het naderhand bij grof vuil te dumpen,,nee nee, Poetin heeft charisma, ja Marc..charisma!!
Ja Poetin, nee Poetin....
Homo? Wie? Marc Rutte? Dat meen je niet!

Frank

zigzagzager: De nachttrein

zigzagzager: De nachttrein: Haar gevoel was onbestemd, maar ook onbekend. Ze baande zich een weg door het verwilderde bos, als werd ze getrokken door een magneet die ha...

De nachttrein

Haar gevoel was onbestemd, maar ook onbekend. Ze baande zich een weg door het verwilderde bos, als werd ze getrokken door een magneet die haar naar de onheilsplek leidde.
"Felicia, Felicia, waar ben je,? hoorde ze een wanhopige en met angst vervulde stem, maar Felicia reageerde niet. Steeds verder weg klonk de stem, tot ze het niet meer hoorde.Beelden spookten door haar jonge en knappe hoofd, beelden van die oude man met zijn kale vierkante hoofd en grijze stoppelbaard. Zijn grijsgroene en koud starende ogen zou zij nooit meer vergeten. Dagenlang had hij rondgedoold in het vredige gehucht waar zij was opgegroeid met Martha, haar beste vriendin. Nu was Martha dood, gevonden na een lange zoektocht in het immens grote bos. Vermoord, verminkt, verkracht. De oude man was verdwenen.

Felicia beende door, tot ze de kuil had gevonden die de laatste plek voor Martha had moeten zijn. Hijgend stond ze stil en ondanks de warmte van de zomerzon voelde haar lichaam koud. Haar blonde haren plakten tegen haar bezweette wangen, maar Felicia voelde het niet. Starend naar de kuil zag zij hem steeds maar weer, als een hamer in haar hoofd bonkte hij op haar in, maar haar geest overwon de angst die zij niet accepteerde.  Een krassende kraai scheerde rakelings over haar heen en landde een eindje verderop. Uitdagend en schreeuwend keek de zwarte vogel haar aan, maar Felicia was niet bang. Zij kende geen vrees voor de dood, slechts medeleven en boosheid. Zij pakte de dikste tak die zij kon vinden en sloeg hard in op het beest dat na de eerste klap doodstil bleef liggen Felicia vertrok en keek nog een keer om, niet naar de kuil maar naar de kraai, gespiest aan een stok en hangend boven de kuil.

Het was tien jaar later. Felicia zat achter haar keurig opgeruimde bureau en keek doelloos door het getraliede raam naar de strakblauwe lucht. Er werd op de deur geklopt en een jonge man kwam binnen, gevolgd door een oude man, geboeid, een kaal vierkant hoofd en een grijze stoppelbaard. Zijn ogen waren grijsgroen, stonden koud en vonden die van psychiater Felicia. In haar ogen brandde vuur, vuur van haat en woede en de oude man signaleerde het. Op zijn gerimpelde gelaat verscheen een glimlach die geen glimlach was. Een stuiptrekking, een vertaling van zijn geweten zonder emotie, hersenen die alleen maar konden denken in het ego, de bevrediging van het " ik-zijn", het wilde dier, het monster.

De volgende dag was de stoel achter het bureau leeg.
Felicia was verdwenen en niemand wist waar heen.
In de verte klonk een stem, vervuld van wanhoop en angst...  "Felicia, Felicia, waar ben je?", maar Felicia hoorde het niet. Steeds verder weg klonk die stem, tot ze het niet meer hoorde en Felicia beende door met beelden in haar hoofd, die bonkten als een hamer. Beelden van die oude man met zijn kale vierkante kop en grijze stoppelbaard. Koude en uitdrukkingsloze ogen probeerden haar te doorboren, maar Felicia rende door, op weg naar haar doel, haar bestemming, die zij nooit zou vinden.

Frank

zigzagzager: Als ik God was

zigzagzager: Als ik God was: Het oude kerkhof is verlaten en stil in de schemerige avond. Het is een koude dag in januari, als een eenzame ziel zich schoorvoetend beweeg...

Als ik God was

Het oude kerkhof is verlaten en stil in de schemerige avond. Het is een koude dag in januari, als een eenzame ziel zich schoorvoetend beweegt tussen de scheve en slecht onderhouden graven. Aan het einde van het pad knielt de kleine en kromme gestalte in het grind, bij iets dat lijkt op een graf. Ze vouwt haar vingers ineen en staart verbitterd naar het onkruid tussen de vier, haast vergane bielzen. "Het spijt me, jongen," fluisteren haar droge lippen. "Ik heb geen centen voor een houten kruis." Vergeefs en tegen beter weten in, wacht ze op het antwoord van Jens dat niet zal komen. Haar kraaienogen bewegen zich heen en weer en staan stil bij de witte stenen van de Canadese vliegeniers. "Per ardua ad astra," leest ze en weet wat het betekent. "Vol strijd naar de sterren." Vreemd, dat haar jongen hier in de aarde ligt en toch voorgoed is gegaan. Ooit had ze de gedachte gehad  hem uit te graven en mee te nemen naar haar kleine huis, ver buiten het dorp, maar ze had het niet gedurfd. Een schaduw viel over haar heen, verschrikt keek ze om en zag ze het grijnzende gelaat van de koster. Een nare man, was hij, die haar griezelverhalen vertelde, terwijl hij kuilen aan het graven was en  een boterham met pindakaas kauwde. "Mevrouwtje, mevrouwtje, 33 graden was het, toen ik in de gaten kreeg dat ik hem niet diep genoeg had begraven. Maar ja, toen was het te laat, ja toch, mevrouwtje?" Steeds weer liet zij hem maar praten, niet bij machte hem een weerwoord te geven. Maar denken kon ze wel en niemand wist wat zij dacht. Moeizaam stond het vrouwtje op, haar ogen schitterden als diamanten, als sterren in de heldere nacht en geschrokken stapte de pastoorsknecht achteruit. Haar smalle lippen bewogen en moeizaam sprak ze haar woorden. "Als jij dacht dat je denkt te weten wat ik denk, denk ik, dat jij denkt dat iedereen denkt met dezelfde gedachte." Verbijsterd keek de koster naar het vuur in haar kraaienogen en de angst sloeg om zijn hart. Jaren vol van ellende had hij op dit kerkhof ervaren, maar nog nooit was hij zo bang geweest. " Wwwat ddenkt u ddan, mevrouw?" Zijn stem klonk schor en nogmaals deed hij een paar passen naar achteren. Nu was het vuur vol van haat, dat in haar ogen brandde. De drie woorden, die zij sprak klonken als het knallen van een zweep en het waren haar laatste woorden ooit. "Als ik God was.." 

"Als ik God was, dan wist ik het wel."
Woorden van frustratie, haat, angst en onmacht.
 Maar ook woorden van hoop en geloof in Hem, dat Hij snel mag komen om ons te redden van de ondergang op een bedorven moeder aarde en de deur zal openen naar zijn Koninkrijk.

Frank