Lijden voor gezond verstand

37 jaar heeft het leven geduurd van de zoon van een dominee, Vincent van Gogh, die aanvankelijk theologie zou gaan studeren. Het 'gekke menneke van Nuenen,' die een medicijn tegen geslachtsziekte gebruikte voor glans op zijn schilderijen, ging zijn eigen weg.

Met een verward hoofd en gouden hand creëerde hij zijn eigen stijl, het post-impressionisme, ondergewaardeerd in zijn tijd van leven.

Vincent was een man van het gewone volk, de mijnwerkers en de boeren, wat ook vaak terug te vinden is in zijn werk. Slechts een schilderij heeft hij verkocht, de rode Wijngaard. Het getuigt van zijn klasse en doorzettingsvermogen, maar ook hoe zwaar zijn korte leven is geweest.

Jarenlang balanceerde hij tussen krankzinnigheid en gezond verstand, he suffered for his sanity. 

In het Kroller-Muller Museum zag ik voor het eerst in mijn leven een aantal werken van de meester, waaronder 'de Aardappeleters.'

De Aardappeleters vertelt mij het levensverhaal van Vincent van Gogh. De verweerde gezichten met harde en verbeten lijnen van de hard werkende boeren behoeven geen tekst of uitleg. Net als de gouden korenaren en de bloemenvelden, die zijn dromen verbeelden.

Vincent, de eenling, was een man van het volk, maar wilde er niet bij horen. Hij droomde in een 'starry night' over unieke prestaties en roem, uiteindelijk verwezenlijkt zonder het zelf te beseffen. Hoe triest het leven van een grootheid was.

Een broertje dood

Zoals altijd na een drama, valt weer de stilte. Geen media, geen stem van het volk.
De broertjes zijn begraven, net als de vader.
Aan een jarenlang gevecht is een einde gekomen, een nieuwe periode voor nieuwe gevechten is aangebroken, waar hulpverleningsinstanties elkaar als vanouds voor de voeten zullen lopen en profileren dat ze wederom niets hebben geleerd. Ouders tot wanhoop drijvend, vechten ze onderling om gelijk te halen

Maar hoe moet of kan het dan wel?
Is het aan een pedagoog te praten of te luisteren?
Moet zij of hij graven of is de blik gericht naar de toekomst?
Is de opvoeding voor het kind of misschien ook wel de ouders?
Worden er mouwen gestroopt, of beweegt alleen de pen op het papier?
Blijft het individu hulpverlener heilig, of staat het open voor een andere mening?

Een hand van vertrouwen 
Vertrouwen in de helpende hand die wordt toegestoken.
Vertrouwen in de tijd die de wonden kan genezen.
Vertrouwen in het fenomeen gezin als hoeksteen van onze samenleving, dat leidt tot sociale omgang in maatschappij en samenleving.
Die helpende hand is ondersteunend en leidend, maar niet bepalend.
Die hand moet niet machtig of dreigend zijn, maar zacht, streng en rechtvaardig.
Die hand, met eelt en de wijsheid en kracht van een ervaren en goed leven, dat waard is om geleefd te worden.
Die hand slaat niet, Hij wijst de weg.