Een 'Apple' voor de dorst

Het was al weer tien jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag.
Mijn oude buurman en nog volop in het ondernemerschap.
Gisteren stond hij, zoals altijd onverwacht, voor onze deur.

Uiteraard werd er gepraat over vroeger en hoen snel de tijd verandert.

"Wist je dat Apple heeft onderzocht wat de eerste levensbehoefte is van onze jeugd?"
"Vroeger hadden we altijd dorst," wist ik me wel te herinneren.
"Internet," antwoordde hij.
"Twee uur zonder internet en het begint al te kriebelen. Ze zijn er zo op ingesteld dat de dorst pas na 48 uur komt en het 'food' nog later."

Soms denk ik wel eens...20 jaar nog en dan stap ik eruit, maar zet die gedachte ook snel weer van mij af.
Want is het voor mijn generatie dan nog wel leuk, laat staan interessant om in deze wereld te leven?

Gisteren was ik op weg van de parkeergarage naar het ziekenhuis, per voeten.
Zoals gewoonlijk kom je dan mensen tegen.
Pratend, groetend en oplettend.
Gisteren was er maar een die oplette.
Zigzaggend baande ik mij een weg door een surrealistische wereld.
Mensen, met in hun hand een apparaatje, starend naar een schermpje en tikkend met een duim.
Was dat nou het Appletje voor de dorst?
Waren dat nou vrienden op Facebook en Hyves, nota bene een ziekenhuis verlatend waar je er toch vanuit gaat dat juist op die plek echte vrienden nodig zijn?

Ik haalde diep adem en slalomde door, vastbesloten om me er niet meer druk over te maken.
Een paar uur later verliet ik het hospitaal met m'n hand in het verband.
Onbewust moest ik grijnzen.....daar had Apple geen rekening mee gehouden.

In de naam van het Vaderland

Het is typerend voor de Hollander.
In herfst zitten ze allemaal thuis.
In de winter ook, tot het gaat vriezen en er massaal wordt geschaatst.
In de prille lentezon loopt men massaal in hempies, rillend van de kou, maar toegeven, ho maar.
Wordt het eindelijk dan zomer, zit men weer massaal thuis, wachtend op de hittegolf.
En als die eindelijk komt.is het strand en barbecue.

Het was kort samengevat, maar wat ik er mee wil zeggen is het gebrek aan creativiteit onder de Nederlanders.
Want, wat hebben wij aan cultuur en laat me dan niet lachen.
Vergane rijkdom, verkregen door ongure praktijken elders.
Een ingestorte huizenmarkt.
Een kabinet dat de bevolking vergeet en Europa op handen draagt.
Een handvol grootmuilen, die profetisch rondbazuinen dat Holland hard op weg is een rijke grootmacht te worden en te beroerd zijn een Donald Duck open te slaan maar die op hun pc lezen.

Wij, de goed geaarde inwoners van het lage land, zijn parelen voor de zwijnen.
Bent u in het bezit van internet,kijk dan eens op faillissement dossiers.nl..

En schrikt u niet!

En dan die jeugd, de arme schapen, opgegroeid in een welvarende tijd.
Advies aannemen..ho maar, het komt wel aanwaaien, toch?
Niet beseffend hoe het is om te vreten van de straat.
Eelt op de vingertoppen en de ziel.

Oh Lord, will you buy me a Mercedes Benz.
Bouw er een is het advies!

Against the wind

De jaren vliegen voorbij, zeker als je de 50 bent gepasseerd.
Goed teken toch! Ben je altijd bezig.
Nee, zeg ik dan. Er is geen tijd over om je leven te overdenken. Er is geen tijd genoeg te overwegen wat je nu werkelijk wilt met de tijd die nog resteert. Laat staan te inventariseren of je het allemaal wel redelijk tot goed hebt gedaan.
Iemand die zegt dat hij of zij gelukkig is, daar lach ik om.
Geluk betekent 'door het lot begunstigd.' Er zit geen prestatie achter. Gewoon mazzel.

De schrik slaat mij om het hart als ik denk aan het leven na de dood.
Wordt het de hemel, vagevuur of toch de hel?
Wordt het een eeuwig zweven tussen nu of nooit? Wie zal het zeggen? Niemand, want niemand weet het.

De junk waant zich al in de hemel als ie lurkt aan dikke lange joint. Net als een motor rijdende dame met de vibratie van 1000cc en 42 pk tussen haar benen.

Maar geeft het leven dan niet een gevoel dat je altijd tegen de wind in aan het fietsen bent?
Ziekte, tegenslag, de dood, pech....leven om te overleven?
Maak je niet zo druk, want over honderd jaar zijn jullie allemaal dood, zong het Klein Orkest.
Gemakkelijk gezegd, want ik wil nu leven en niet over honderd jaar.
Dan maar 'against the wind......'

Te gekke mensen

www.freemusketeers.nl

'Te gekke mensen'

Het is de titel van mijn verhalenbundel, verschenen in februari 2012.

In het boek vertel ik de avonturen van markante mensen.
Van verschillende lezers kreeg ik vaak dezelfde vraag.
"Heeft u veel fantasie?"
Mijn antwoord is dan ook steeds hetzelfde.
"Ook, maar veel gebeurtenissen in het boek berusten op waarheid, een schat aan levenservaring en de bekende 12 ambachten. Ik ben iemand die zich niet kan opofferen aan een baas. Mijn drang naar vrijheid is groot. Ik ben een activiteitenbegeleider, timmerman, arbeidstherapeut en een  gespecialiseerde gezinshulpverlener. Ik ben een avonturier, maar bovenal een pionier en altijd bezig met het verleggen van mijn grenzen. Het gedrag van de mensen is een interesse die mij altijd bezig houdt,  De reden dat ik gestopt ben als hulpverlener is geld. Dan doel ik niet op het geld dat ik verdiende, maar wat de klant betaalde en de verwachting profileerde dat de problemen binnen twee weken opgelost zouden zijn. een ontwikkeling die de roeping naar de prullenmand verwijst. Tevreden leven als een mens vereist vaardigheden die je niet aan kunt leren en zeker niet in Nederland."

Na een korte adempauze geef ik dan antwoord op de verwachte tweede vraag."
"Wat is nu eigenlijk een psychopaat?'
"Mevrouw, een psychopaat is een 'grootheid, uit pijn geboren.' Dat is het belangrijkste wat u moet onthouden. Ik verwijs u naar de levensloop van Adolf Hitler."

Zo, dat zit er weer op.
Te gek voor deze wereld was hij eigenlijk, die Adolf.

De hand van God

Het leven gaat wel iets verder dan de keuken, slaapkamer en huiskamer.
Natuurlijk is er werk, worden er steeds meer geraniums verkocht om gezellig achter te zitten en is er, niet te vergeten, de voetbalkantine.
Het kleine dorpscafé is een goede uitkomst voor een ongedurige huisvader om er een pakje sigaretten te kopen en een zestal biertjes achterover te slaan.
En dan is er de kerk, het huis van God, een verzamelplek voor gelovigen om onze Vader in de hemel te dienen.
Strakke pakken en nauwe rokken bepalen het gezicht van de cultuur, het aanzien van de geselecteerde schapen.
Wereldburgers, onaantastbaar, zoals het lijkt en onverzadigbaar in hunkering naar meer.
Allemaal spelen ze voor Jezus, voor Petrus of wie dan ook en vergeten de hand van God.....

You will convert if you see these images....

Kloppen op de hemelpoort

Petrus, Petrus...mag ik binnenkomen?
Ik hoor een gestommel achter de zware eikenhouten deur en als ik me niet vergis een vloek.
Het gerammel van sleutels en dan verschijnt het grimmige gezicht van Petrus om de hoek.
"Jij hier?" klinkt zijn zware stem.
" Beter laat dan nooit, Peter."
"Je komt er niet in ventje."
Precies zoals ik het me had voorgesteld. De hooghartige discipel van Jezus maakt misbruik van zijn positie, zijn functie. Het is in de hemel al geen haar beter, denk ik dan.
Hier zweef ik, tussen de aarde en de hemel, Voelt goed.
Het is lekker rustig hier.Geen autoriteiten die mij vertellen wat ik moet doen.
Geen deurwaarder, geen dominee.
In mijn hoofd rijst een plan.
Nogmaals klop ik op de poort en roep Petrus.
Dit keer klinkt er een zware vloek en met een enorme zwaai gaat de deur open.
Ik grijp Peters arm en trek hem tussen hemel en aarde.Hij verdwijnt in het zwarte gat.
Voorzichtig glip ik naar binnen en doe de deur achter mij dicht.
"Jezus, waar bent u?"
"Tweede deur links is het toilet." klinkt het vanuit de verte.
"Het is hier al geen haar beter," denk ik dan......

Streng zijn!

Streng zijn, wat is dat verrekte moeilijk.
Vooral tegen een meisje van amper vier turven hoog, die dan een smoeltje trekt van 'was ik dat?'
Dat zelfde meisje, die een minuutje later haar vlijmscherpe tandjes in mijn been zet en dan weer datzelfde smoeltje te voorschijn tovert.
Dan is de tijd gekomen om in te grijpen. Pedagoog papa zal er eens flink doorheen vegen, met mij valt niet te spotten. Op het moment dat ik op sta, is ze alweer weg, watervlug. Krijsend van plezier vliegt ze haar zus om de hals die haar vanzelfsprekend beschermt. Moedeloos zak ik op de bank en doe of ik ga huilen.
Het werkt. Wis en waarachtig. Ze tuint er in.
Vol van medeleven kruipt ze op mijn schoot en nestelt zich in mijn armen.
'Papa toch... you're a fool to cry....