Zoals altijd na een drama, valt weer de stilte. Geen media, geen stem van het volk.
De broertjes zijn begraven, net als de vader.
Aan een jarenlang gevecht is een einde gekomen, een nieuwe periode voor nieuwe gevechten is aangebroken, waar hulpverleningsinstanties elkaar als vanouds voor de voeten zullen lopen en profileren dat ze wederom niets hebben geleerd. Ouders tot wanhoop drijvend, vechten ze onderling om gelijk te halen
Maar hoe moet of kan het dan wel?
Is het aan een pedagoog te praten of te luisteren?
Moet zij of hij graven of is de blik gericht naar de toekomst?
Is de opvoeding voor het kind of misschien ook wel de ouders?
Worden er mouwen gestroopt, of beweegt alleen de pen op het papier?
Blijft het individu hulpverlener heilig, of staat het open voor een andere mening?
Een hand van vertrouwen
Vertrouwen in de helpende hand die wordt toegestoken.
Vertrouwen in de tijd die de wonden kan genezen.
Vertrouwen in het fenomeen gezin als hoeksteen van onze samenleving, dat leidt tot sociale omgang in maatschappij en samenleving.
Die helpende hand is ondersteunend en leidend, maar niet bepalend.
Die hand moet niet machtig of dreigend zijn, maar zacht, streng en rechtvaardig.
Die hand, met eelt en de wijsheid en kracht van een ervaren en goed leven, dat waard is om geleefd te worden.
Die hand slaat niet, Hij wijst de weg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten