maandag 17 maart 2014
zigzagzager: Een 'Apple' voor de dorst
zigzagzager: Een 'Apple' voor de dorst: Het was al weer tien jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Mijn oude buurman en nog volop in het ondernemerschap. Gisteren stond hi...
zigzagzager: Het verlies van een Hollands hart
zigzagzager: Het verlies van een Hollands hart: Eerlijk is eerlijk en ik zeg het telkens weer, hardop. Nederland is rijk geworden door slavenhandel en diefstal en door de eeuwen heen is...
zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben
zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben: "Wat is dat dan veur'n ding?" Kuj doar met vleeg'n?" Het waren de reacties van boeren, dorpsbewoners en toevallige...
woensdag 12 maart 2014
zigzagzager: Ja Poetin, nee Poetin
zigzagzager: Ja Poetin, nee Poetin: Niet met de deuren slaan.. Ja Poetin, nee Poetin.. Niet op de stoelen staan,, Ja Poetin nee Poetin Denk aan de buren,, Ja Poetin, nee P...
dinsdag 11 maart 2014
Ja Poetin, nee Poetin
Niet met de deuren slaan..
Ja Poetin, nee Poetin..
Niet op de stoelen staan,,
Ja Poetin nee Poetin
Denk aan de buren,,
Ja Poetin, nee Poetin
"t Zijn dunne muren..
Ja Poetin, nee Poetin
Poetin, Poetin en steeds maar weer Poetin.
Is Marc Rutte een homo? Een vraag die ik steeds vaker hoor en waarom eigenlijk? Nou ja,,,dat antwoord moet ik schuldig blijven, maar nu je het toch vraagt..ik denk het eigenlijk wel, want nog nooit heeft een Nederlandse minister zoveel moeite gedaan om voor de rechten van de geplaagden op te komen. De homo lijkt wel zijn wapen, zijn campagnevaandel, zijn mascotte en kaars in de processie. Marc Rutte begeeft zich op glad ijs. Hij misbruikte de Olympische Spelen door Nederland te promoten als het land van de homo's. Hij provoceert de Russen, praat de onwettelijke praktijken van Greenpeace zuiver en leeft in de waan dat Nederland militair erg belangrijk is. Hij is trots op abortus en euthanasie, kortom..hij spoort niet, want hij vertoont de symptomen van een psychopaat in ontwikkeling.
En Poetin dan...? zou Marc dan jankend vragen.
Ja Poetin, die heeft Rusland en wapens en binnenkort de Krim en Poetin wil geen schreeuwers, arrogantjes, geen abortus en euthanasie, asootjes, overvallers, allochtonen, want Poetin wil orde in zijn land en geen VVD omdat Poetin een man is van zijn volk dat geen honger mag lijden en dus geen voedselbanken nodig heeft en Poetin respecteert hard trainende sportmensen en staat niet als een mongool te juichen en met schele ogen in een camera te loeren en wat hij helemaal niet zou doen is aardgas onder de stoelen van zijn volk wegzuigen om het naderhand bij grof vuil te dumpen,,nee nee, Poetin heeft charisma, ja Marc..charisma!!
Ja Poetin, nee Poetin....
Homo? Wie? Marc Rutte? Dat meen je niet!
Frank
Ja Poetin, nee Poetin..
Niet op de stoelen staan,,
Ja Poetin nee Poetin
Denk aan de buren,,
Ja Poetin, nee Poetin
"t Zijn dunne muren..
Ja Poetin, nee Poetin
Poetin, Poetin en steeds maar weer Poetin.
Is Marc Rutte een homo? Een vraag die ik steeds vaker hoor en waarom eigenlijk? Nou ja,,,dat antwoord moet ik schuldig blijven, maar nu je het toch vraagt..ik denk het eigenlijk wel, want nog nooit heeft een Nederlandse minister zoveel moeite gedaan om voor de rechten van de geplaagden op te komen. De homo lijkt wel zijn wapen, zijn campagnevaandel, zijn mascotte en kaars in de processie. Marc Rutte begeeft zich op glad ijs. Hij misbruikte de Olympische Spelen door Nederland te promoten als het land van de homo's. Hij provoceert de Russen, praat de onwettelijke praktijken van Greenpeace zuiver en leeft in de waan dat Nederland militair erg belangrijk is. Hij is trots op abortus en euthanasie, kortom..hij spoort niet, want hij vertoont de symptomen van een psychopaat in ontwikkeling.
En Poetin dan...? zou Marc dan jankend vragen.
Ja Poetin, die heeft Rusland en wapens en binnenkort de Krim en Poetin wil geen schreeuwers, arrogantjes, geen abortus en euthanasie, asootjes, overvallers, allochtonen, want Poetin wil orde in zijn land en geen VVD omdat Poetin een man is van zijn volk dat geen honger mag lijden en dus geen voedselbanken nodig heeft en Poetin respecteert hard trainende sportmensen en staat niet als een mongool te juichen en met schele ogen in een camera te loeren en wat hij helemaal niet zou doen is aardgas onder de stoelen van zijn volk wegzuigen om het naderhand bij grof vuil te dumpen,,nee nee, Poetin heeft charisma, ja Marc..charisma!!
Ja Poetin, nee Poetin....
Homo? Wie? Marc Rutte? Dat meen je niet!
Frank
vrijdag 21 februari 2014
zigzagzager: De nachttrein
zigzagzager: De nachttrein: Haar gevoel was onbestemd, maar ook onbekend. Ze baande zich een weg door het verwilderde bos, als werd ze getrokken door een magneet die ha...
De nachttrein
Haar gevoel was onbestemd, maar ook onbekend. Ze baande zich een weg door het verwilderde bos, als werd ze getrokken door een magneet die haar naar de onheilsplek leidde.
"Felicia, Felicia, waar ben je,? hoorde ze een wanhopige en met angst vervulde stem, maar Felicia reageerde niet. Steeds verder weg klonk de stem, tot ze het niet meer hoorde.Beelden spookten door haar jonge en knappe hoofd, beelden van die oude man met zijn kale vierkante hoofd en grijze stoppelbaard. Zijn grijsgroene en koud starende ogen zou zij nooit meer vergeten. Dagenlang had hij rondgedoold in het vredige gehucht waar zij was opgegroeid met Martha, haar beste vriendin. Nu was Martha dood, gevonden na een lange zoektocht in het immens grote bos. Vermoord, verminkt, verkracht. De oude man was verdwenen.
Felicia beende door, tot ze de kuil had gevonden die de laatste plek voor Martha had moeten zijn. Hijgend stond ze stil en ondanks de warmte van de zomerzon voelde haar lichaam koud. Haar blonde haren plakten tegen haar bezweette wangen, maar Felicia voelde het niet. Starend naar de kuil zag zij hem steeds maar weer, als een hamer in haar hoofd bonkte hij op haar in, maar haar geest overwon de angst die zij niet accepteerde. Een krassende kraai scheerde rakelings over haar heen en landde een eindje verderop. Uitdagend en schreeuwend keek de zwarte vogel haar aan, maar Felicia was niet bang. Zij kende geen vrees voor de dood, slechts medeleven en boosheid. Zij pakte de dikste tak die zij kon vinden en sloeg hard in op het beest dat na de eerste klap doodstil bleef liggen Felicia vertrok en keek nog een keer om, niet naar de kuil maar naar de kraai, gespiest aan een stok en hangend boven de kuil.
Het was tien jaar later. Felicia zat achter haar keurig opgeruimde bureau en keek doelloos door het getraliede raam naar de strakblauwe lucht. Er werd op de deur geklopt en een jonge man kwam binnen, gevolgd door een oude man, geboeid, een kaal vierkant hoofd en een grijze stoppelbaard. Zijn ogen waren grijsgroen, stonden koud en vonden die van psychiater Felicia. In haar ogen brandde vuur, vuur van haat en woede en de oude man signaleerde het. Op zijn gerimpelde gelaat verscheen een glimlach die geen glimlach was. Een stuiptrekking, een vertaling van zijn geweten zonder emotie, hersenen die alleen maar konden denken in het ego, de bevrediging van het " ik-zijn", het wilde dier, het monster.
De volgende dag was de stoel achter het bureau leeg.
Felicia was verdwenen en niemand wist waar heen.
In de verte klonk een stem, vervuld van wanhoop en angst... "Felicia, Felicia, waar ben je?", maar Felicia hoorde het niet. Steeds verder weg klonk die stem, tot ze het niet meer hoorde en Felicia beende door met beelden in haar hoofd, die bonkten als een hamer. Beelden van die oude man met zijn kale vierkante kop en grijze stoppelbaard. Koude en uitdrukkingsloze ogen probeerden haar te doorboren, maar Felicia rende door, op weg naar haar doel, haar bestemming, die zij nooit zou vinden.
Frank
"Felicia, Felicia, waar ben je,? hoorde ze een wanhopige en met angst vervulde stem, maar Felicia reageerde niet. Steeds verder weg klonk de stem, tot ze het niet meer hoorde.Beelden spookten door haar jonge en knappe hoofd, beelden van die oude man met zijn kale vierkante hoofd en grijze stoppelbaard. Zijn grijsgroene en koud starende ogen zou zij nooit meer vergeten. Dagenlang had hij rondgedoold in het vredige gehucht waar zij was opgegroeid met Martha, haar beste vriendin. Nu was Martha dood, gevonden na een lange zoektocht in het immens grote bos. Vermoord, verminkt, verkracht. De oude man was verdwenen.
Felicia beende door, tot ze de kuil had gevonden die de laatste plek voor Martha had moeten zijn. Hijgend stond ze stil en ondanks de warmte van de zomerzon voelde haar lichaam koud. Haar blonde haren plakten tegen haar bezweette wangen, maar Felicia voelde het niet. Starend naar de kuil zag zij hem steeds maar weer, als een hamer in haar hoofd bonkte hij op haar in, maar haar geest overwon de angst die zij niet accepteerde. Een krassende kraai scheerde rakelings over haar heen en landde een eindje verderop. Uitdagend en schreeuwend keek de zwarte vogel haar aan, maar Felicia was niet bang. Zij kende geen vrees voor de dood, slechts medeleven en boosheid. Zij pakte de dikste tak die zij kon vinden en sloeg hard in op het beest dat na de eerste klap doodstil bleef liggen Felicia vertrok en keek nog een keer om, niet naar de kuil maar naar de kraai, gespiest aan een stok en hangend boven de kuil.
Het was tien jaar later. Felicia zat achter haar keurig opgeruimde bureau en keek doelloos door het getraliede raam naar de strakblauwe lucht. Er werd op de deur geklopt en een jonge man kwam binnen, gevolgd door een oude man, geboeid, een kaal vierkant hoofd en een grijze stoppelbaard. Zijn ogen waren grijsgroen, stonden koud en vonden die van psychiater Felicia. In haar ogen brandde vuur, vuur van haat en woede en de oude man signaleerde het. Op zijn gerimpelde gelaat verscheen een glimlach die geen glimlach was. Een stuiptrekking, een vertaling van zijn geweten zonder emotie, hersenen die alleen maar konden denken in het ego, de bevrediging van het " ik-zijn", het wilde dier, het monster.
De volgende dag was de stoel achter het bureau leeg.
Felicia was verdwenen en niemand wist waar heen.
In de verte klonk een stem, vervuld van wanhoop en angst... "Felicia, Felicia, waar ben je?", maar Felicia hoorde het niet. Steeds verder weg klonk die stem, tot ze het niet meer hoorde en Felicia beende door met beelden in haar hoofd, die bonkten als een hamer. Beelden van die oude man met zijn kale vierkante kop en grijze stoppelbaard. Koude en uitdrukkingsloze ogen probeerden haar te doorboren, maar Felicia rende door, op weg naar haar doel, haar bestemming, die zij nooit zou vinden.
Frank
Abonneren op:
Posts (Atom)