Kerst met Jezus is vrede

"Heer, spreek slecht een woord en ik ga naar cafe Ossevoort." Hij bulderde van het lachen, die Jos en keek triomfantelijk om zich heen of hij er nog een paar op zijn hand had.De mannen stonden achter in de katholieke kerk tijdens de nachtmis en een enkeling draaide zijn ogen beschaamd naar de rode plavuizen De brutale ogen van Jos ontmoetten die van een oudere dame die even bestraffend achterom keek en toen draaide ook hij zijn ogen weg.Jos wist dat het kerkvolk zich afvroeg wat die gasten daar achter in de kerk hier te zoeken hadden en eigenlijk moest ook hij dat antwoord schuldig blijven. Het was zijn leefstijl dat hem vervreemdde van de mensen uit het dorp.De zucht naar drank en de honger naar vrouwen hielden hem ver weg van een intieme band met de Heer want het waren niet de voetsporen van Jezus die hij volgde.Hij zweefde in het grijze, tussen goed en slecht en leefde als zovelen deden, niet oprecht. "Kerst met Jezus is sober." De woorden van de pastoor hadden zijn aandacht getrokken. Vaak was het een donderpreek die de kerk deed schudden maar deze keer niet. Zijn woorden hadden zacht geklonken. Niet beschuldigend zoals de mensen gewend waren en de stilte in de enorme kerk was beklemmend.Honderden ogen staarden naar de voorganger en wachtten op zijn volgende woorden die maar niet kwamen. Over de hoofden heen keek ook Jos naar de predikant en zijn gedachten gingen naar zijn koelkast, afgeladen vol met flessen bier en overbodig voedsel. Plotseling werd hij opgeschrikt door een paar schuifelende voeten die voor hem langs passeerden.Het was een kleine krom gebogen vrouw met een hoofddoek die omhoog keek en zijn ogen zochten. Jos zag haar gerimpelde gezicht, haar tandenloze mond en koolzwarte uitdrukkingsloze ogen.Waarom had zij juist hem aangekeken en niet de anderen? Het zweet brak hem aan alle kanten uit en het gevoel dat iedereen naar hem keek begon te overheersen. Bibberend trok hij de zware eikenhouten kerkdeur open en rende naar buiten de koude vriesnacht in.Plotseling, in de zwarte nacht, doemde het beeld van Moeder Maria met het kindje Jezus op haar arm voor hem op. Het was een onbekende kracht die hem stopte.Daar stond hij, de veertiger, ongehuwd en kinderloos, verloren in een nacht op een wereld vol met gevaren. Weer was het die zelfde kracht die hem deed knielen voor het Mariabeeld en als vanzelf prevelde Jos een gebed. Een schietgebedje leek het wel alsof het zijn laatste kans was. Naast hem knielde het oude vrouwtje met de hoofddoek en dit keer straalden haar ogen van geluk.Het gevoel dat zich dit keer van Jos meester maakte was een gevoel van warmte, vrede leek het wel. Onbevangen nu keek hij omhoog naar de miljoenen sterren die naar hem twinkelden en hij stak zijn beide vuisten omhoog.Hij voelde een kleine warme hand die hem vastpakte en gedwee liep Jos met de oude dame terug naar de kerk. Nu voelde hij zich vredig, hij was tevreden. Hij had er vrede mee.Alles wat hij nog wilde was maar een ding. Vrede! Frank

zigzagzager: De hengelbouwer uit Enumatil

zigzagzager: De hengelbouwer uit Enumatil: Het is het dorpje Enumatil in Groningen, met pakweg 500 inwoners, waar Martin een nieuwe draai aan zijn leven heeft gegeven. Na jaren gewe...

zigzagzager: Met Jezus achterop

zigzagzager: Met Jezus achterop: Op de fietse noar Spanje, Santiago de Compostela. Dertig jaar geleden zouden we krom hebben gelegen van het lachen, beugeltje bier er bij, ...

Met Jezus achterop

Op de fietse noar Spanje, Santiago de Compostela.
Dertig jaar geleden zouden we krom hebben gelegen van het lachen, beugeltje bier er bij, gitaartje, kampvuurtje...
Maar jaren komen en gaan weer snel voorbij en met die jaren komt ook het verstand, riepen ze vroeger en roep ik nu. Zoals ieder mens ontkom en ontkwam ik niet aan zonden, maar ook woede door het onrecht dat mij werd aangedaan. Dat is het lot van de mens waarvan die ene weer overeind krabbelt en een andere er aan onderdoor gaat. Het is knokken voor de jongens en meisjes van de generaties die met discipline zijn groot gebracht en nu hoofdschuddend kijken naar de zwakkeren die niet bij machte zijn de verleidingen te weerstaan.

 Maar door het fatsoen en de kracht om tevreden te kunnen zijn, zal die generatie overleven.
 Facebook is leuk en Twitter handig, maar zijn gevaarlijk verslavend en zullen geen rust brengen dat een mens zo hard nodig heeft.
"Put that shit away and listen to my music, my message," roept Passenger vaak tijdens zijn optredens en soms bijna wanhopig.

Ik heb geen mobiele telefoon, dus fiets ik het volgend voorjaar naar Spanje. Waarom? Voor wie? Voor mezelf natuurlijk, want dat is wat een gezonde egotripper moet doen op een leeftijd van 54 jaren.
Helemaal alleen? Natuurlijk niet! Ik fiets met Jezus achterop mijn bagagedrager en Hij zal mij de weg wijzen en misschien wel een duwtje geven,af en toe. Want daarin geloof ik. Het verstand van een mens kan veel, te veel, soms. Het is de kunst om dat verstand simpel te laten functioneren en het zo te houden, want daar ligt de kracht. met Jezus achterop. En nu ik toch ga fietsen, fiets ik voor het project "jeugdreuma." van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Dus wie nog een paar centen kan missen....!?

Frank
www.vriendenwkz.nl/steun-vrienden-wkz-/jouw-actie/

zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben

zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben: "Wat is dat dan veur'n  ding?" Kuj doar met vleeg'n?" Het waren de reacties van boeren, dorpsbewoners en toevallige...

zigzagzager: Visioenen van de hemel

zigzagzager: Visioenen van de hemel: Waanbeelden in onze hoofden, meestal als we slapen. Lelijke dromen, nachtmerries, ongegronde angsten. De angst voor de angst, zegt de psych...

                                      Een generatie sterft uit

Langzaam drongen zijn woorden tot mij door, van heel ver kwamen ze, van de zeventiger jaren?  Nederland-Argentinie, of was het toch weer Duitsland? Een autoloze zondag, of was het Ruud Lubbers? Nee, ik weet het weer, het was op de steiger, twaalf meter hoog, over één plank kruide ik, omdat er niet meer waren..

“Het besef is er, meneer, maar ik accepteer het nog niet, ik wil er nog niet aan. De momenten die ik beleef worden steeds sterker, de herinneringen aan tijden die nooit meer terug zullen komen. De generatie van jongens en meisjes, uit de jaren vijftig en zestig,

het zijn de ‘laatste der Mohikanen,’ meneer, de strijders voor het volk en vaderland met opgestroopte mouwen, mannen met baarden, dolle Mina’s, strijdend voor gelijke rechten.

Ik ben er ook een van, nee, geen Mohikaan of Mina, ha ha, een timmerman ben ik, meneertje.”

Verbaasd keek ik op van mijn tijdschrift en keek naar de man aan de overkant in de wachtkamer. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een bezoekje had gebracht aan de huisarts en het drong tot mij door dat daar altijd wel iemand was met behoefte aan een praatje. Er parelden zweetdruppels op het dikke rode hoofd van mijn generatiegenoot, dat kaal was van boven en grijzend aan de slapen. Zijn ronde buik stak door het veel te strakke pak naar buiten en het geheel oogde nogal ongezond. Het was de manier waarop hij naar me keek waarom ik zijn blik niet los kon laten. Het vuur straalde uit zijn ogen, het was een schreeuw om aandacht, of hulp misschien?  

“Heeft u ook kinderen?’

Mijn vraag was er uit en alleen onze lieve Heer zal weten waarom ik het vroeg.

Het was de spijker op die timmerman zijn kop, een klap uit 1968, Joe Frazier, denk ik.

De beste man schoot overeind, zijn ogen twinkelden en ik kon mij zelf wel voor de kop slaan.

Maar hoe dan ook, de vraag had wel geneeskrachtig gewerkt en even leek het alsof ik weer terug was in mijn goede oude ziekenhuis het Heil der Kranken.

“Vier meneer, met van die rottige telefoontjes, allemaal meiden, luie pubers met puisterige wangetjes en korte lontjes, u weet waar ik over praat, toch, overbuurman?”

Na een hele diepe ademhaling en een kuch opende ik mijn mond om de man zijn erkenning te geven. Op dat moment hoorde ik de klik van een deur en verscheen dokter Bernhard op het toneel. Yes! Hij was een heel grote man met de perfecte glimlach en gitzwarte haren..

“Meneer van Stavast!”

Het was alsof mijn overbuurman de zoveelste schop onder zijn kont kreeg, de reactie van een bouwvakker op zijn baas en ik moest een glimlach onderdrukken.

Zijn woorden galmden nog na in mijn bovenkamer. Ergens had de goede man wel gelijk, maar de hele kudde over één kam scheren ging te ver. Per slot van rekening leven we nu eenmaal in de grofmazige cultuur. Zijn woorden bewezen weer eens te meer dat ieder huisje zijn kruisje draagt.

“The times they are changing’ geldt ook voor onze jongeren, toch overbuurman?”

Frank Oude Hassink