Ik luister naar mijn hart en spits mijn oren
Het is woensdagmiddag en weer valt het me op dat ik de geluiden mis van spelende kinderen
We hebben een prachtige speelweide maar kinderen, ho maar.Ik zie ze wel, als ik door de straatjes wandel.
Het zijn de fel oplichtende beeldschermen van de televisies en computers, waarin de silhouetten van hun koppies zichtbaar zijn. Het weer is prachtig, het zonnetje schijnt en vanuit onze achtertuin kijk ik drie kilometer ver, waar ik de huizen van Briltil kan zien. Kraakhelder is het, een geweldige dag om buiten te zijn en opnieuw bekruipt mij een gevoel van onbegrip.
Waarom zitten al die kinderen binnen? Ben ik al zo antiek, een nostalgisch begrip in een moderne tijd?
Ik luister naar mijn hart en trek mijn legerjas aan.
Naar het bos, een uurtje naar Nienoord?
Het voorstel wordt enthousiast ontvangen door mijn vrouw en dochtertje.
Een half uurtje later wandelen we, vergezeld van onze stabij Tommie, het meest eigenwijze dier dat ik ooit heb ontmoet, over de smalle bospaadjes van het schitterende landgoed.
De geur van modder en rottende bladeren prikkelt onze neuzen en een gevoel van vroeger overvalt ons.
Altijd waren we buiten, nooit in de huiskamer, want buiten is het leven, daar zijn wij de natuur, zoals het hoort.
Binnen zijn is om te warmen en te slapen, een dak boven het hoofd.
Ik luister naar jouw hart en het is tijd om te gaan slapen.
Het is avond en mijn vrouw en ik drinken een welverdiend glas wijn. We praten de dag nog eens door, het was een goede dag geweest. De kinderen zijn boven op hun kamers, uiteraard gewapend met pc, psp, laptop, gsm, playstation, of wat dan ook. Grootverbruikers in een digitale wereld. Handjes zonder eelt, handig met knopjes, maar niet geschikt voor het hanteren van gereedschap. De loodgieter, de timmerman en de metselaar sterven uit. Het is niet anders. De tijd zal het leren.
Listen to your hearts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten