Het voorportaal van de hel

Het was in mei 1944 toen een afgrijselijke gil de mensen op de Grote Markt deed verstijven.
Allen keken omhoog naar de tweede verdieping van het Scholtenhuis en de woede was op hun gezichten te lezen. Het waren de honden van de SD die bezig waren met het verhoor van een verzetsstrijder.De zoveelste  keer al en er was niemand die er iets tegen kon doen.
Enkele minuten later knalde de voordeur open en werd de hevig bloedende S naar buiten gesleept door twee nazi's, die hem in een gereed staande auto trapten.Niemand heeft hem ooit nog gezien.

De SD, de Deutsche Sicherheitsdienst, had zich genesteld in het Scholtenhuis in Groningen en waren er niet uit te krijgen, als ratten in een hoop mest.Vergezeld van een paar verraders uit Nederland, onder wie Klaas Faber, maakten ze jacht op de verzetsstrijders uit de regio en vaak met succes. De SD was gevreesd, meer nog dan de SS en SA en stond bekend om haar gruwelijke martelpraktijken.
Aan het einde van de oorlog staken de Duitsers het Scholtenhuis in brand, tot grote teleurstelling van de Groningers die deze klus zelf hadden willen doen.

Nu, na vele jaren, is er een gedenksteen geplaatst op de plek waar ooit het Scholtenhuis stond. In die steen is een tekst gegraveerd in de vorm van een gedicht en die luidt als volgt:

Hier stond het huis van nazisme
van hakenkruis en van SS
Hier gaven zij germaanse les
in gruwelijke sadisme
Hier hebben zij die voor de vrijheid streden
onmenselijk geleden.

www.scholtenhuis.nl

Later is allang begonnen

"Als ik het over kon doen, dan wist ik het wel!"
Hoe vaak heeft deze vraag niet in mijn oren geklonken?
Hoe vaak ben ik al bij mij zelf te rade gegaan?
Waarom heb ik die aanbieding van profvoetballer niet aangenomen?
Waarom ben ik geen timmerman geworden?
Dominee misschien, of koster?
Ik droomde ooit om een BOP te zijn, een bewust ongehuwde papa, of die andere BOB, maar de meters bier waren te aanlokkelijk.
Soms word ik gek van die mensen, die overal bij moeten zijn.
Die als een idioot achter een ambulance aan rijden en ter plekke keet gaan schoppen.
Die mensen, die geen feestje kunnen overslaan en het liefst op kosten van de ander.
De verlopen hippie, lurkend aan een joint en die eeuwige student..
Greenpeace, save the earth, of kinderboekenschrijver, een hele muil vol met letters.
"Ach, was ik maar bij moeder thuis gebleven," nog zo'n groep klaplopers.
Salvation, in de voetsporen van Jezus..kun je beter een enkeltje klooster nemen.

" Ach lieve mensen," zei Mies zo vaak, maar ik vraag me nog steeds af op ze het wel meende
Strevend naar later, naar het oud zijn, als de tijd is gekomen om de lotgenoten vaarwel te zeggen.
"Het is altijd later, Frans," zei opa.
"De mensen willen graag oud worden, maar niemand wil het zijn."
Wat een wijsheid en wat een waarheid.
Later is allang begonnen.

De schrijver kan niet dichten

Gisteren hoorde ik dat een schrijver niet kan dichten,
 maar...
ik heb een potlood, zei de timmerman..
maar...
wel eentje waar ik niet mee schrijven kan.
Ieder zijn talent, wie je dan ook bent,
dicht ik dan maar...hoewel ik wel schrijven kan,
net zoals die timmerman.
met een potlood om te krassen
en een keet voor het klaverjassen
Ook fluit ik naar de vrouwen
leg ik de balken in het lood
maar eens zal het berouwen
moet ik leven van het water
en eet ik nog enkel brood
hartstikke dood,
viel de piloot
omdat hij in de cockpit zat te dichten
over schitterende vergezichten
en toen het water veranderde in rode wijn
wilde ik enkel nog een schrijver zijn.

Ave Maria

Het is klaar.
Het kapelletje bij ons, achter in de tuin
In het midden staat onze moeder Maria, met op haar arm peuter Jezus.
Elke avond branden er kaarsjes, uit respect, hoop en geborgenheid.

De buren, gereformeerd en volgens zeggen vrijgemaakt, begrijpen er niets van maar vinden het prachtig.
Af en toe worden Maria en haar zoon omver gekegeld door een verdwaalde voetbal, maar haar glimlach blijft altijd vriendelijk.

"Losin' my religion," zong REM ooit en zo is het mij ook vergaan.
De gezamenlijke viering ben ik ontgroeid, met alle respect voor de trouwe kerkgangers.
Terugdenkend aan mijn katholieke gang in een kolossale kerk, denk ik aan kaartende kroeglopers achterin en krenterige boeren in de voorste rijen.
Geloven is een persoonlijke beleving waar niemand aan kan tornen.
Geen moderne dominee of een bestraffende pastoor
Ik geloof in onze Moeder, voor eeuwig, die ik elke avond voor het slapen gaan nog even een groet breng.
Ave Maria.

The hangin' judge

Vandaag was het dan zo ver,
Vanochtend, om iets preciezer te zijn.
Om kwart voor negen op de fiets naar stad Groningen, naar de rechtbank.
Gek genoeg was ik helemaal niet nerveus. Komt van de jaren, denk ik dan. De ervaring van het leven vertelt mij dat het zich telkens weer herhaalt, hoewel het niet echt went.

Het was druk in de wachtkamer.
De bode vertelde dat er nog drie wachtenden voor mij waren.
Twee van hen stonden binnen een tijdsbestek van 20 seconden weer buiten de deur.
Waarschijnlijk waren het oude bekenden van de 'judge.'
Nummer drie deed het ietsje beter en verbleef er ruim drie minuten, tot hij met een kop van zeven dagen onweer naar buiten kwam.

De rechter was een strenge man op leeftijd.
"Zo, zo, dus u wilt de tandartsrekening niet betalen," zei hij met gefronste wenkbrauwen.
"Ik heb de rekening al betaald, edelachtbare, een jaar geleden al."
Ik overhandigde hem het bankafschrift en vervolgde met de woorden.
"Maar we leven nu eenmaal in een land van premiejagers."
"Wilt u zich nader toe lichten!"
"Zuid-Afrika, Suriname, slavenhandel, VOC, IOC, de Zilvervloot en niet te vergeten de incassobureaus."
"Ik lees hier dat u wel te laat heeft betaald."
"Beter te laat dan nooit, edelachtbare,"en warempel, er verscheen een glimlach op zijn strenge gelaat.
"Daar is de deur, ik zal het voor u regelen."
Als een jongetje schoot ik overeind en maakte dat ik weg kwam.
Het kostte me de hele terugweg om mijn gedachten te ordenen en kwam uiteindelijk tot de slotsom dat de wereld zo slecht nog niet was.

Een 'Apple' voor de dorst

Het was al weer tien jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag.
Mijn oude buurman en nog volop in het ondernemerschap.
Gisteren stond hij, zoals altijd onverwacht, voor onze deur.

Uiteraard werd er gepraat over vroeger en hoen snel de tijd verandert.

"Wist je dat Apple heeft onderzocht wat de eerste levensbehoefte is van onze jeugd?"
"Vroeger hadden we altijd dorst," wist ik me wel te herinneren.
"Internet," antwoordde hij.
"Twee uur zonder internet en het begint al te kriebelen. Ze zijn er zo op ingesteld dat de dorst pas na 48 uur komt en het 'food' nog later."

Soms denk ik wel eens...20 jaar nog en dan stap ik eruit, maar zet die gedachte ook snel weer van mij af.
Want is het voor mijn generatie dan nog wel leuk, laat staan interessant om in deze wereld te leven?

Gisteren was ik op weg van de parkeergarage naar het ziekenhuis, per voeten.
Zoals gewoonlijk kom je dan mensen tegen.
Pratend, groetend en oplettend.
Gisteren was er maar een die oplette.
Zigzaggend baande ik mij een weg door een surrealistische wereld.
Mensen, met in hun hand een apparaatje, starend naar een schermpje en tikkend met een duim.
Was dat nou het Appletje voor de dorst?
Waren dat nou vrienden op Facebook en Hyves, nota bene een ziekenhuis verlatend waar je er toch vanuit gaat dat juist op die plek echte vrienden nodig zijn?

Ik haalde diep adem en slalomde door, vastbesloten om me er niet meer druk over te maken.
Een paar uur later verliet ik het hospitaal met m'n hand in het verband.
Onbewust moest ik grijnzen.....daar had Apple geen rekening mee gehouden.

In de naam van het Vaderland

Het is typerend voor de Hollander.
In herfst zitten ze allemaal thuis.
In de winter ook, tot het gaat vriezen en er massaal wordt geschaatst.
In de prille lentezon loopt men massaal in hempies, rillend van de kou, maar toegeven, ho maar.
Wordt het eindelijk dan zomer, zit men weer massaal thuis, wachtend op de hittegolf.
En als die eindelijk komt.is het strand en barbecue.

Het was kort samengevat, maar wat ik er mee wil zeggen is het gebrek aan creativiteit onder de Nederlanders.
Want, wat hebben wij aan cultuur en laat me dan niet lachen.
Vergane rijkdom, verkregen door ongure praktijken elders.
Een ingestorte huizenmarkt.
Een kabinet dat de bevolking vergeet en Europa op handen draagt.
Een handvol grootmuilen, die profetisch rondbazuinen dat Holland hard op weg is een rijke grootmacht te worden en te beroerd zijn een Donald Duck open te slaan maar die op hun pc lezen.

Wij, de goed geaarde inwoners van het lage land, zijn parelen voor de zwijnen.
Bent u in het bezit van internet,kijk dan eens op faillissement dossiers.nl..

En schrikt u niet!

En dan die jeugd, de arme schapen, opgegroeid in een welvarende tijd.
Advies aannemen..ho maar, het komt wel aanwaaien, toch?
Niet beseffend hoe het is om te vreten van de straat.
Eelt op de vingertoppen en de ziel.

Oh Lord, will you buy me a Mercedes Benz.
Bouw er een is het advies!