zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben

zigzagzager: Eerbetoon aan mijn broer Ben: "Wat is dat dan veur'n  ding?" Kuj doar met vleeg'n?" Het waren de reacties van boeren, dorpsbewoners en toevallige...

zigzagzager: Visioenen van de hemel

zigzagzager: Visioenen van de hemel: Waanbeelden in onze hoofden, meestal als we slapen. Lelijke dromen, nachtmerries, ongegronde angsten. De angst voor de angst, zegt de psych...

                                      Een generatie sterft uit

Langzaam drongen zijn woorden tot mij door, van heel ver kwamen ze, van de zeventiger jaren?  Nederland-Argentinie, of was het toch weer Duitsland? Een autoloze zondag, of was het Ruud Lubbers? Nee, ik weet het weer, het was op de steiger, twaalf meter hoog, over één plank kruide ik, omdat er niet meer waren..

“Het besef is er, meneer, maar ik accepteer het nog niet, ik wil er nog niet aan. De momenten die ik beleef worden steeds sterker, de herinneringen aan tijden die nooit meer terug zullen komen. De generatie van jongens en meisjes, uit de jaren vijftig en zestig,

het zijn de ‘laatste der Mohikanen,’ meneer, de strijders voor het volk en vaderland met opgestroopte mouwen, mannen met baarden, dolle Mina’s, strijdend voor gelijke rechten.

Ik ben er ook een van, nee, geen Mohikaan of Mina, ha ha, een timmerman ben ik, meneertje.”

Verbaasd keek ik op van mijn tijdschrift en keek naar de man aan de overkant in de wachtkamer. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een bezoekje had gebracht aan de huisarts en het drong tot mij door dat daar altijd wel iemand was met behoefte aan een praatje. Er parelden zweetdruppels op het dikke rode hoofd van mijn generatiegenoot, dat kaal was van boven en grijzend aan de slapen. Zijn ronde buik stak door het veel te strakke pak naar buiten en het geheel oogde nogal ongezond. Het was de manier waarop hij naar me keek waarom ik zijn blik niet los kon laten. Het vuur straalde uit zijn ogen, het was een schreeuw om aandacht, of hulp misschien?  

“Heeft u ook kinderen?’

Mijn vraag was er uit en alleen onze lieve Heer zal weten waarom ik het vroeg.

Het was de spijker op die timmerman zijn kop, een klap uit 1968, Joe Frazier, denk ik.

De beste man schoot overeind, zijn ogen twinkelden en ik kon mij zelf wel voor de kop slaan.

Maar hoe dan ook, de vraag had wel geneeskrachtig gewerkt en even leek het alsof ik weer terug was in mijn goede oude ziekenhuis het Heil der Kranken.

“Vier meneer, met van die rottige telefoontjes, allemaal meiden, luie pubers met puisterige wangetjes en korte lontjes, u weet waar ik over praat, toch, overbuurman?”

Na een hele diepe ademhaling en een kuch opende ik mijn mond om de man zijn erkenning te geven. Op dat moment hoorde ik de klik van een deur en verscheen dokter Bernhard op het toneel. Yes! Hij was een heel grote man met de perfecte glimlach en gitzwarte haren..

“Meneer van Stavast!”

Het was alsof mijn overbuurman de zoveelste schop onder zijn kont kreeg, de reactie van een bouwvakker op zijn baas en ik moest een glimlach onderdrukken.

Zijn woorden galmden nog na in mijn bovenkamer. Ergens had de goede man wel gelijk, maar de hele kudde over één kam scheren ging te ver. Per slot van rekening leven we nu eenmaal in de grofmazige cultuur. Zijn woorden bewezen weer eens te meer dat ieder huisje zijn kruisje draagt.

“The times they are changing’ geldt ook voor onze jongeren, toch overbuurman?”

Frank Oude Hassink 

In de hemel is geen bier

"Komt Tommie ook in de hemel, pap?"
"Zou hij wel willen, Ilse, maar ik weet niet of honden daar wel mogen komen.
"Is de hemel onder de grond?"
"Dat denk ik niet, want als je flink door graaft, ben je zo in China."
"Australie, pap en kan ik in de hemel ook cupcakes bakken?"
"Vast wel."

In de korte stilte die was gevallen, keek ik naar mijn vijfjarige dochter en haar blauwe ogen stonden ernstig.
Met een handige beweging gooide ze haar lichtblonde haren achterover en staarde ze naar het plafond. Prachtig om te zien hoe zij al op jonge leeftijd in staat was om een stilte te gebruiken.Haar sprekende ogen vertelden mij hoe haar gemoedstoestand was, maar ook vertelde ze met heel veel woorden korte verhalen..gelukkig maar.Een intelligente kleuter op haar weg naar het meisje van haar dromen met heel veel vragen die haar pad doorkruisten.

"Is er in de hemel ook bier. pap?"
"Hoezo. Ilse?"
"Ha, wat een domme vraag!"
"Op marktplaats kun je heel veel slimme papa's kopen,"
"Die is nog dommer, je weet best wel wat ik bedoel,"
"Je bedoelt  zeker of Jezus zo af en toe een juttertje of een biertje drinkt,"
"Nee, of jij een borrel mag drinken in de hemel,"
"Ik denk niet dat er borrels in de hemel zijn."

Opnieuw een stilte en deze keer prikten haar ogen in de mijne en las ik wat onrust.

"Kan ik in de hemel ook vergeten wat ik denk?"
Nu was het mijn beurt om de stilte te gebruiken en mijn grijze cellen aan het werk te zetten.
Waarom zo'n vraag?
Maakte de onschuld nu al plaats voor de zorgen?
Er bekroop mij een unheimlisch gefuhl en wist ik dat mijn antwoord geruststellend moest zijn.
"Je kunt alles vergeten wat je denkt."
Ik had geantwoord met de vastberadenheid van een stoere pap, haar rots in de branding, de timmerman en de automonteur, de piloot en de tandarts, de man die op aarde bier drinkt , omdat er in de hemel niets te koop is.
Frank

zigzagzager: Boer Vader en de bevende bodemVader Staat heeft no...

zigzagzager: Boer Vader en de bevende bodemVader Staat heeft no...: Boer Vader en de bevende bodem Vader Staat heeft nooit genoeg  » Boer Vader en de bevende bodem door  FrankOude Hassink  op 27 M...

Boer Vader en de bevende bodem

Vader Staat heeft nooit genoeg » Boer Vader en de bevende bodem

door FrankOude Hassink op 27 March 2014

De nacht was bijzonder geweest, bizar en angstaanjagend, waardoor het gezin Vader in de naam van de NAM, in aanraking was gekomen met het alom gevreesde fobie angst en fenomeen aardbeving. De boerderij had staan schudden op zijn oude fundamenten toen de boer zijn vrouw en kinderen als een bezetene naar buiten had geschreeuwd. De zoveelste beving in een betrekkelijk korte tijd en weer in het holst van de nacht. Met de armen om elkaars schouders hadden ze staan kijken of de muren het zouden houden. Voor de dieren zou het einde vreselijk zijn, mocht de boerderij instorten.
Bij het eerste daglicht zat het gezin gezamelijk aan de grote keukentafel en het was stilte dat overheerste. Vader zat rechtop, met zijn armen over elkaar geslagen en keek naar zijn vrouw Annie, met wie hij al ruim dertig jaren zijn liefde en leed deelde. Haar blondgrijze haren hingen verwilderd over haar uitstekende jukbeenderen en haar grijsblauwe ogen staarden door het keukenraam naar buiten. Ogen die glinsterden van woede en wilskracht. Soms vreesde Vader het ouder worden, de naderende dood, maar een blik naar zijn vrouw en kinderen bezorgde hem weer de nodige levensadem.
Met zijn handen in zijn zakken slenterde hij naar buiten, over het geplaveide erf naar het zandpad dat zijn weilanden scheidde. De ochtend was mooi en zoals altijd dankte hij de Heer voor de nieuwe dag, dat hij maar mocht bruisen van energie en dat die vervloekte bevingen maar mochten ophouden, hoewel hij diep in zijn hart besefte dat dat niet ging gebeuren.
Vader staarde over het groene land en de beelden die zijn gedachten beheersten bezorgden hem een warm gevoel. Hij zag zijn vader en grootvader achter de ploeg met daar voor de Belgische knol, oersterk en niet kapot te krijgen. Oma wiedde het onkruid in de moestuin en tante Marja plukte de bonen. Tevreden mensen met een taak in het leven, dankbaar profiterend van de rijke aarde en de overvloedige melk die de koeien hen schonken.
Plotseling werd Vader bevangen door een razernij die hij maar moeilijk kon beheersen en hij wist waar het vandaan kwam. Het was de naderende ondergang. notabene veroorzaakt door zijn eigen vaderland. De hebzucht van Vader staat. onverschillig over het lot van de boeren en burgers. Het einde van een   familiebedrijf en een generatie van landbouwers. Politici, vergiftigd door de EU, hadden geen hart meer voor het volk en vaderland en ergens vertelde hem een stem dat deze strijd oneerlijk en onoverwinnelijk was.
Eenzaam en vol van verdriet keek hij naar de blauwe hemel en strijdlustig als hij was, zwaaide hij met zijn vuist naar Jezus Christus, waar die ook mocht zijn. "Vadertje, waar bent u?"
"Vadertje waar bent u, Vadertje waar bent u, Vadertje wa...............?" De stem galmde over het land en het water en Vader hoorde engelen zingen. Hij beefde over zijn hele lichaam en een enorme kracht maakte zich de meester van hem. Een kracht die hem riep..."Vadertje waar bent u, Vadertje waar bent u?" "Hier ben ik verd...., maar net op tijd slikte hij de vloek weer in. Als een jonge hengst sprong hij overeind en rende naar zijn boerderij. Hij omhelsde Annie en fluisterde een paar woorden in haar oor.
Bij het kleine en eenvoudige Christusbeeld in de achterkamer zaten Vader en Annie geknield, ieder met eigen gedachten. Buiten bereikte de zon het hoogste punt en scheen haar licht over de akkers en boerderijen. Ergens klonk een lied van een vogel en de mensen herkenden de melodie.
We shall overcome, we shall overcome, we shall overcome someday.
Deep in my haert, I do believe that we shall overcome some day
Frank

zigzagzager: Een 'Apple' voor de dorst

zigzagzager: Een 'Apple' voor de dorst: Het was al weer tien jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Mijn oude buurman en nog volop in het ondernemerschap. Gisteren stond hi...