Nederland is rijk geworden door slavenhandel en diefstal en door de eeuwen heen is er eigenlijk niet zoveel veranderd. Sinds de VOC en VIC zwerven Hollanders nog steeds over de wereld, mobiel als ze zijn. In het land wordt gedoogd, zo op het oog een vriendelijke eigenschap, maar in werkelijkheid is het de gedachte van het vrije spel. Het spel rond de knikkers, met een knipoog en een glimlach, het spel zonder regels.
Nu, in de tijd van een toch zware crisis, zie ik dit trekje weer. In een tijd van de broekriem, signaleer ik dat die Hollander niet op staat, niet met zijn vuist op de tafel slaat, zo verlamd hij is als gedoogde en zo bang om te vreten van de straat. Er op rekenend dat het wel weer goed komt, vergeet hij een punt.
Hij is geen Hollander meer, hij is een Europeaan nu, een onderdaan van Brussel, verraden door zijn partij.
De harde gulden concurreert niet meer met de D-mark. Beatrix maakt plaats voor haar zoon, er blijft niets meer over om nog trots op te zijn. Ooit hadden we de DAF, Duwen Anders Fietsen, zeiden we toen gekscherend, maar we hadden hen wel! Eens waren er grenzen en waar grenzen zijn, zijn smokkelaars.
We hadden het gezin, als hoeksteen van onze samenleving, de kolenboer en de melkboer en een zorgstaat zonder criminelen. We hadden Drees, op wie je kon vertrouwen en afwasmiddel Ajax met een sleutelhanger van Cruijffie. Vijftien miljoen mensen, op dit hele kleine stukje aarde, die jaag je niet het keurslijf in, die laat je in hun waarde.
Mijn Hollandse hart bloedt.
Mijn trots trotseert niet meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten